Admin

Gölmarmara

Doğuda Salihli, kuzeydoğuda Gördes, kuzeyinde Akhisar, batıda Saruhanlı, güneyinde Ahmetli ve Salihli ilçeleriyle çevrilidir. İlk yerleşimin ne zaman kurulduğu bilinmemekle birlikte, eski yerleşimin şimdiki gölün bulunduğu alan olduğu, sonradan şimdiki yerine taşındığı anlaşılmakta, adını yakınındaki gölden ve mermer yataklarından aldığı sanılmaktadır. Saruhanoğulları’yla Türklerin eline geçen, Osmanlı döneminde ise Saruhan Sancağı sınırları içinde bulunan Gölmarmara, 1867 yılında Akhisar kazasına bağlı bir nahiye haline getirilmiştir. 1920 – 1922 yılları arasında işgal altında kalmış, 1987 yılında ise ilçe olmuştur.

Ekonomisi tarıma dayalı olan ilçede; pamuk, tütün, lahana, karpuz, kavun, mısır, üzüm, zeytin üretimi ve sebzecilik, köylerinde ise hayvancılık da yaygındır. Son yıllarda tarıma dayalı sanayi konusunda da bazı adımlar atılmıştır.

İlçe yakınındaki Marmara Gölü tektonik çöküntü alanının sularla dolması sonucu oluşmuş bir göldür. Çevresi sulak çayırlarla ve sazlıklarla çevrili olan göl, iklimi ve doğal zenginliği ile kuş çeşitliliğine imkan veren doğal bir ortam oluşturmaktadır. Bu özelliği ile göl ve çevresi, kış mevsiminde su kuşları için önemli bir bölgedir.
İki balıkçılık kooperatifinin faaliyet gösterdiği gölde hakim balık türü sazandır.

Rakım

Yüzölçümü

İl Merkezine Uzaklığı
Nüfus
İlçe Merkezi
Köyler
Toplam
155 m
226 Km2
66 Km
11.205
6.626
17.831

Admin

Gördes

Doğusunda Demirci ve Köprübaşı, kuzeyinde Balıkesir’in Sındırgı ilçesi, batısında Akhisar, güneydoğusunda Gölmarmara, güneyinde Salihli ilçeleriyle komşu olan Gördes, antik dönemden bu yana, yerleşim olma özelliğini korumaktadır. Lidya döneminde Julia Gordos adıyla anılan Gördes, Lidya Krallığı’ndan sonra sırasıyla Pers, Makedon, Roma ve Bizans egemenliğinde kalmış, 14. yüzyıl başlarında Saruhanoğulları’nın,Yıldırım Bayezid zamanında Osmanoğulları’nın yönetimine geçmiş, Kurtuluş Savaşı sırasında 14 ay işgal altında kalmıştır.

1940 yılında meydana gelen şiddetli bir toprak kayması nedeniyle, yapılan planlama sonucunda, 1948 yılında çalışmalara başlanmış ve 1954 yılında ilçe günümüzdeki yerine taşınmıştır.

Ekonomisi büyük ölçüde tarıma dayalı olan ilçede buğday, arpa ve üzümün yanı sıra, kiraz, zeytin, susam, tütün ve baklagiller üretimi yaygındır. Yakın bir döneme kadar ilçe ekonomisinde önemli bir yeri olan tütün ekimi kota uygulaması nedeniyle azaldığından, yayla bağcılığı, kiraz ve antep fıstığı gibi alternatif ürünlere ağırlık verilmiştir. Hayvancılık, ormancılık ve halıcılık da ilçede yaygın geçim kaynaklarıdır.

Rakım

Yüzölçümü

İl Merkezine Uzaklığı
Nüfus
İlçe Merkezi
Köyler
Toplam
650 m
769 Km2
107 Km
10.809
27.301
38.110

Admin

Kırkağaç

Manisa’nın kuzeyinde yer alan Kırkağaç, doğusunda ve güneyinde Akhisar, batısında Soma, kuzeyinde Balıkesir’in Savaştepe, Merkez ve Sındırgı ilçesiyle çevrilidir.

Yöredeki birçok yerleşim gibi 1300’lerin başında Türklerin eline geçen Kırkağaç çevresi Karesioğulları Beyliği hakimiyetindeydi. Osmanlı dönemi başlarında küçük bir yerleşim olan Kırkağaç zaman içinde gelişerek varlığını sürdürmüş ve nihayet 1861 yılından itibaren de Saruhan Sancağı’na bağlı kazalardan biri olmuştur. 1847’de Gelenbe’de doğan ve 1897 – 1902 yılları arasında, Kırkağaç dahil çeşitli ilçelerde kaymakamlık yapan Şair Eşref’in mezarı da Kırkağaç’tadır. Kurtuluş Savaşı sırasında 24 Haziran 1920 yılında işgal edilen ilçe, 12 Eylül 1922 tarihine kadar işgal altında kalmıştır.

Bakırçay sayesinde verimli tarım alanlarına sahip olan ilçede, en önemli geçim kaynağı tarımdır. Sebze ve meyve yetiştiriciliğinin gelişmiş olduğu yörede üzüm, tütün ve domates belli başlı ürünlerdir. Kırkağaç özellikle dayanıklı ve lezzetli kavunlarıyla ünlüdür.

Rakım

Yüzölçümü

İl Merkezine Uzaklığı
Nüfus
İlçe Merkezi
Köyler
Toplam
180 m
543 Km2
75 Km
25.093
23.210
48.303

Admin

Köprübaşı

Salihli – Demirci yolu üzerinde yer alan Köprübaşı, doğusunda Demirköprü Barajı, doğusu ve kuzeydoğusunda Demirci, kuzey ve kuzeybatısında Gördes, güneyinde ise Salihli ilçeleriyle çevrilidir.

İlçe çevresi Hitit, Lidya, Pers, Bergama, Saruhanoğulları ve Osmanlı egemenliği altında kalmıştır.

Demirköprü Barajı sebebiyle Borlu sakinlerinden bir kısmı 1958 yılında şu an Köprübaşı ilçesinin bulunduğu yere taşınmıştır. 1959 yılında yerleşim, 1968 yılında belediye olan Köprübaşı, 1990 yılında da ilçe olmuştur.

Tarım ağırlıklı olan ilçe ekonomisinin en büyük gelir kaynağı, başta tütün olmak üzere hayvancılık, palamut ve tahıl üretimi, balıkçılık, zeytincilik, meyvecilik, sebzeciliktir. 1997 – 98 sezonunda ilçede haşhaş ekimi serbest bırakılmıştır. Tütün ekim alanlarına sınırlama getirilmesi sonucu alternatif ürün arayışı kapsamında, İl Özel İdare Bütçesi’nden ayrılan ödeneklerle yayla bağcılığı, kiraz, kayısı ve kapari üretimi projeleri desteklenmiştir.

Rakım

Yüzölçümü

İl Merkezine Uzaklığı
Nüfus
İlçe Merkezi
Köyler
Toplam
250 m
283 Km2
123 Km
5.049
5.802
10.851

Admin

Kula

İlin doğusunda Uşak il sınırında, İzmir-Ankara karayolu üzerinde, Kara Divlit Dağı yakınlarındaki volkanik bir arazi üzerinde yer almaktadır. İlçenin doğusunda Uşak’ın Eşme ve Gediz ilçeleri, batısında Salihli, kuzeyinde Selendi ve Demirci, güneyinde ise Alaşehir bulunmaktadır.

Volkanik özelliğinden dolayı tarihte “Yanık Ülke” anlamına gelen “Katakekaumene” adıyla anılan Kula; Lidya, Pers, Roma ve Bizans yönetiminde kaldıktan sonra 1300’lerin başında Germiyanoğulları’nın 1420’lerde ise Osmanoğulları’nın egemenliğine girmiştir. 1896 yılına kadar Kütahya Sancağı’na bağlı bir kaza olan Kula, bu tarihte Saruhan Sancağı’na bağlanmıştır. Kurtuluş Savaşı sırasında, 28 Haziran 1920 – 4 Eylül 1922 tarihleri arasında işgal altında kalmıştır.

Özellikle kırsal kesim itibariyle tarım ve hayvancılık en önemli gelir kaynağıdır. Başlıca ürünler tütün başta olmak üzere buğday, arpa, sebze ve meyvedir. Dokumacılık, dericilik, ayakkabıcılık, leblebicilik ve halıcılık da ilçede gelişmiş işkollarıdır.

Rakım

Yüzölçümü

İl Merkezine Uzaklığı
Nüfus
İlçe Merkezi
Köyler
Toplam
720 m
960 Km2
118 Km
24.217
28.769
52.986