gitmek istiyorum

Crayz_Burcu · 02-07-2007, 01:06 PM

gitmek istiyorum.herşeyi arkamda bırakıp gitmek hiç bilmediğim yerlere yürümek yürümekten bacaklarım takatsız kalana kadar yürümek gitmek istiyorum.

hiç kimsenin beni tanımadı bir yer,benimde arkamda bıraktığım insanları ve dertlerimi hatırlayamayacağım bir yere gitmek istiyorum.

bana ait ne varsa yada ben bana ait olduğunu sanıpta kendimi avuttuğum ne varsa hepsini torlayıp toplayıp yüreğimle beraber yakmak istiyorum.

ben artık yüreksiz olmak istiyorum.artık kendimi başkalarının yerine koyupta sakinleşmek istemiyorum.ben artık başkalarınıda düşünmek istemiyorum çünkü kendimi unuttum.

aşkın gözü kör derler bir bulsam şu lanet aşkı beni bu hale getirdi diye diğer gözünüde ben kör edecem...

üleyn AŞKIN gözü kör olsun ki beni benden etti.ben neden bu kadar çok seviyorum ve herşeye sus kızım diyorum üzülmesin sevdiğin diyorum ben bu sevdiğimi parçalar gebertirim haaa:love:

ben onu çooooookkk SEVİYORUM...

muradım çabuk olur inş SENİ SEVİYORUM UMUT

**Admin** · 02-07-2007, 04:50 PM

heee içini dök bakem şimdi iyisin değilmi

GodFather · 02-08-2007, 12:01 AM

rüyam maşallah iyi dökmüşsün içini her şeye rağmen aşk güzeldir

arslan · 02-08-2007, 12:59 AM

Bugünlerde herkes gitmek istiyor.

Küçük bir sahil kasabasına,

bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...

Hayatından memnun olan yok.

Kiminle konuşsam aynı şey...

Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.

Öyle ''yanına almak istediği üç şey'' falan yok.

Bir kendisi.

Bu yeter zaten.

Herşeyi, herkesi götürdün demektir.

Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.

Ama olmuyor.

Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.

Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınamıyor.

Böyle gidiyor işte.

Bir yanımız ''kalk gidelim'', öbür yanımız "otur'' diyor.

''Otur'' diyen kazanıyor.

O yan kalabalık zira.

İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile, güvende olma duygusu...

En kötüsü alışkanlık.

Alışkanlığın verdiği rahatlık, monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.

Kalıyoruz.

Kuş olup uçmak isterken ağaç olup kök salıyoruz.

Evlenmeler...

Bir çocuk daha doğurmalar...

Borçlara girmeler...

İşi büyütmeler...

Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal, ben...

Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.

Değil bu şehirden gitmek, iki sokak öteye taşınamıyorum.

Alıp götürsem gelmez ki.. .

Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında.

Herkes onu, o herkesi seviyor.

Hangi birimizle gitsin?

''Sırtında yumurta küfesi olmak'' diye bir deyim vardır ;

evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin.

Kendi imalatımız küfeler.

Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.

Ölüm var zira.

Ölüme inat tutunmak lazım.

İnadına kök salmak lazım.

Bari ufak kaçışlar yapabilsek.

Var tabii yapanlar. Ama az.

Sadece kaymak tabakası.

Hepimiz kaçabilsek...

Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.

Gün içinde mesela...

Küçücük gitmeler yapabilsek.

Ne mümkün.

Sabah 09.00, akşam 18.00.

Sonra başka mecburiyetler.

Sıkışıp kaldık.

Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı.

Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.

Bir ömür karşılığı bir ömür yani.

Ne saçma.

Bahar mıdır bizi bu hale getiren?

Galiba.

Ben her bahar aşık olmam ama

her bahar gitmek isterim.

Gittiğim olmadı hiç.

Ama olsun... İstemek de güzel.

Can Yücel

02-07-2007, 01:06 PM	#1 (permalink)
Crayz_Burcu Genel Kurmay Başkanı Üyelik tarihi: Oct 2006 Mesajlar: 8.879 Tecrübe Puanı: 1535	gitmek istiyorum gitmek istiyorum.herşeyi arkamda bırakıp gitmek hiç bilmediğim yerlere yürümek yürümekten bacaklarım takatsız kalana kadar yürümek gitmek istiyorum. hiç kimsenin beni tanımadı bir yer,benimde arkamda bıraktığım insanları ve dertlerimi hatırlayamayacağım bir yere gitmek istiyorum. bana ait ne varsa yada ben bana ait olduğunu sanıpta kendimi avuttuğum ne varsa hepsini torlayıp toplayıp yüreğimle beraber yakmak istiyorum. ben artık yüreksiz olmak istiyorum.artık kendimi başkalarının yerine koyupta sakinleşmek istemiyorum.ben artık başkalarınıda düşünmek istemiyorum çünkü kendimi unuttum. aşkın gözü kör derler bir bulsam şu lanet aşkı beni bu hale getirdi diye diğer gözünüde ben kör edecem... üleyn AŞKIN gözü kör olsun ki beni benden etti.ben neden bu kadar çok seviyorum ve herşeye sus kızım diyorum üzülmesin sevdiğin diyorum ben bu sevdiğimi parçalar gebertirim haaa:love: ben onu çooooookkk SEVİYORUM... muradım çabuk olur inş SENİ SEVİYORUM UMUT

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

02-07-2007, 04:50 PM	#2 (permalink)
Admin Administrator Üyelik tarihi: Sep 2006 Yaş: 28 Mesajlar: 80.342 Tecrübe Puanı: 100	heee içini dök bakem şimdi iyisin değilmi

02-08-2007, 12:01 AM	#3 (permalink)
GodFather Albay Üyelik tarihi: Sep 2006 Mesajlar: 1.494 Tecrübe Puanı: 93	rüyam maşallah iyi dökmüşsün içini her şeye rağmen aşk güzeldir

02-08-2007, 12:59 AM	#4 (permalink)
arslan ~FORMUNDA ARSLAN~ Üyelik tarihi: Sep 2006 Nerden: ankara Yaş: 27 Mesajlar: 303 Tecrübe Puanı: 54	Bugünlerde herkes gitmek istiyor. Küçük bir sahil kasabasına, bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara... Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı şey... Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği. Öyle ''yanına almak istediği üç şey'' falan yok. Bir kendisi. Bu yeter zaten. Herşeyi, herkesi götürdün demektir. Keşke kendini bırakıp gidebilse insan. Ama olmuyor. Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor. Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınamıyor. Böyle gidiyor işte. Bir yanımız ''kalk gidelim'', öbür yanımız "otur'' diyor. ''Otur'' diyen kazanıyor. O yan kalabalık zira. İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile, güvende olma duygusu... En kötüsü alışkanlık. Alışkanlığın verdiği rahatlık, monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor. Kalıyoruz. Kuş olup uçmak isterken ağaç olup kök salıyoruz. Evlenmeler... Bir çocuk daha doğurmalar... Borçlara girmeler... İşi büyütmeler... Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor. Misal, ben... Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum. Değil bu şehirden gitmek, iki sokak öteye taşınamıyorum. Alıp götürsem gelmez ki.. . Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında. Herkes onu, o herkesi seviyor. Hangi birimizle gitsin? ''Sırtında yumurta küfesi olmak'' diye bir deyim vardır ; evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin. Kendi imalatımız küfeler. Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada. Ölüm var zira. Ölüme inat tutunmak lazım. İnadına kök salmak lazım. Bari ufak kaçışlar yapabilsek. Var tabii yapanlar. Ama az. Sadece kaymak tabakası. Hepimiz kaçabilsek... Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa. Gün içinde mesela... Küçücük gitmeler yapabilsek. Ne mümkün. Sabah 09.00, akşam 18.00. Sonra başka mecburiyetler. Sıkışıp kaldık. Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli bu kadar ağır olmamalı. Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz. Bir ömür karşılığı bir ömür yani. Ne saçma. Bahar mıdır bizi bu hale getiren? Galiba. Ben her bahar aşık olmam ama her bahar gitmek isterim. Gittiğim olmadı hiç. Ama olsun... İstemek de güzel. Can Yücel

Konuyu Toplam 1 Bahçe Sakini okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)