Sincanlı
Afyon-Uşak-İzmir karayolu üzerinde, il merkezine 33 km uzaklıktadır. Kendi adını taşıyan ovasında doğu-batı ve kuzey-güney uzantılı, günümüzde de izleri görülen antik yolların kavşağında kurulmuştur. İlçe zaman içerisinde Hititler, Romalılar, Bizanslılar, Selçuklular ve Osmanlıların egemenliğine girmiş olup XI: yüzyıla kadar Bizans egemenliği altında kalan yöremiz, XII: yüzyılda Türklerin eline geçmiştir. Sincanlı, Cumhuriyetten sonra 1934 yılına kadar köy olarak kalmış, bu tarihten itibaren nahiye merkezi olmuştur. 01.01.1948 yılnda belediye teşkilatı kurulmuş, 1953 yılında ilçe merkezi haline gelmiştir. İlçenin yüzölçümü 845 km2, nüfusu ise 57.936’dır. İlçe ekonomisinin temeli tarımdır. Yetiştirilen başlıca ürünler ise haşhaş, buğday, arpa, pancar, patates, ayçiçeği, elma ve vişnedir. İlçenin ova kesiminde büyükbaş hayvan besiciliği yanında, kültür ırkı süt inekciliğide gelişme safhasındadır. Küçükbaş hayvancılık ise daha ziyade dağlık kesimde yapılmakta olup, koyun ve keçi yetiştirilmektedir. İlçede Tazlar Köyü orman içi piknik alanı, Başkomutan Milli Parkı, Büyük Taarruz Şehitliği, Çiğiltepe Albay Reşat Anıtı, Yıldırım Kemal Şehitliği, Sinanpaşa ve Kureşbaba(Boyalı) Külliyeleri, Otuziki inler, Çoban su uçtuğu, Kırka göleti, Serban göleti gezilip görülecek yerlerdir.
Sultandağı
Afyon-Konya karayolunun 68.km.’sinde Sultandağlarının eteğinde kurulmuş olup, 1958 yılında ilçe olmuştur. İlçemiz bakır devrinde kurulmuş eski bir maziye sahiptir. Bizanslılar ve Selçuklular zamanına kadar batı ve doğunun yol uğrağıdır. Ayrıca; Anadolu-Bağdat İpek Yolu’nun geçmesi ile de ticari bir önem kazanmıştır. İlçenin yüzölçümü 928km2, rakımı 1020m., nüfusu ise 22.625’tir. İlçenin ekonomik yapısı; Sultandağlarının etekleri ile demiryolu ve Akşehir gölü arasında kalan sulanabilir alanlarında meyveciliğe, ilçenin diğer bölümlerinde ise hububat ve hayvancılığa dayanmaktadır. Sanayi ve el sanatları pek gelişmemiştir. Kiraz, vişne ve elma üretimi ilçe ekonomisinin temelini oluşturmaktadır. Kiraz üretiminin %80’i ihracata gitmekte olup, elma ve vişne daha ziyade iç piyasaya sürülmekte, kalan kısmıda ilçede bulunan meyve suyu ve konservecilik fabrikalarında değerlendirilmektedir. Meyve bahçeleriyle ünlü ilçenin sınırları içerisine giren Eber ve Akşehir gölleri, Taşköprü, Çiğdem düzü, Asmalı gibi mesire yerleri, Sahipata kervansarayı ve hamamı, Laleli çeşmesi, Buzluk Mağarası, Dort deresi ve manastır başlıca gezip görülecek yerlerdir. Fındık ormanlarıyla kaplı Balaban, Dumra, Küçük ve Büyük Kirazlı yaylaları ise yayla turizmine elverişlidir.
Şuhut
İç Ege Bölgesinin en doğusunda yer alan Şuhut’un il merkezine uzaklığı 29 km.’dir. Şuhut 1946 yılında ilçe olmuştur. İlçenin tarihinin Neolitik Çağ’a kadar uzandığı, Şuhut Hisar, Karaadilli, Kepirtepe Höyüğü’nün bu çağa ait eserler olduğu tahmin edilmektedir. Hititler döneminde ise Afyon ve Kütahya illerinde hüküm süren Mira Krallığı’na bağlı bir prenslik olan Kuvalya’nın başkentinin Şuhut olduğu bilinmektedir. Türk egemenliğindeki Şuhut 1150 yıllarında Orta Asya’nın güneyinden göç eden Akanboyu Türklerince kurulmuştur.İlçenin yüzölçümü 983 km2, nüfusu ise 63.137’dir. İlçe ekonomisinin temel taşını tarım ve hayvancılık sektörü oluşturmaktadır. İlçemizde genellikle buğday, arpa, nohut, patates, şekerpancarı, ayçiçeği, haşhaş, vişne yetiştirilmektedir. Merkez ilçe ve köylerinde çok sayıda besihane bulunmaktadır. Besihanelerin çoğunluğunda dana besiciliği yapılmaktadır. Ayrıca ilçede çok sayıda tavuk kümesi mevcut olup, yumurta tavukçuluğu yapılmaktadır. Hisar tepesi (Synnada Höyüğü), Bininler Kaya Mezarları ve Asmakaya Kalesi eski yerleşim yerleri olup, Kayabelen göleti ve Selevir baraj gölü mesirelik ve dinlenme yerleridir.
İlçelerin İllere olan uzaklığı
Başmakçı 129 kmBayat 46 km
Bolvadin61 kmÇay48 kmÇobanlar25 kmDazkırı140 kmDinar106 kmEmirdağ 70 kmEvciler132 kmHocalar100 kmİhsaniye35 kmİscehisar 23 kmKızılören 87 kmSandıklı 60 kmSincanlı33 kmSultandağı68 kmŞuhut29 km